Sobota, 2 kwietnia 2005, godzina 21.37 – jedyna chyba data, która Polacy tak dokładnie zapamiętają. Odchodzi Jan Paweł II, papież. Ale niezapomniane pozostaje też wiele scen i słów z ośmiu papieskich pielgrzymek do ojczyzny.

Fragment książki „Nasza historia_20latRP.pl” Witolda Beresia i Krzysztofa Burnetki:

Gdy Papież umiera, Krzysztof Globisz jest w Krakowie i jak wszyscy z napięciem śledzi wszystkie możliwe telewizje.
- To nieważne, gdzie się wtedy jest. Na pewno byłem tam… Z tego rodzaju przeżyciami dzieje się tak, że przestaje funkcjonować czas i przestrzeń. Tak się dzieje z naszym myślami, przeżyciami, działaniami… Dla mnie śmierć Papieża to było ostatnie spotkanie z nim w oknie, kiedy chciał coś powiedzieć, ale nie mógł, i w końcu machnął ze zniecierpliwieniem ręką. To było dla mnie najbardziej potworne. To była dla mnie jego śmierć. Bo pomyślałem sobie, że skoro on machnął ręką, to znaczy, że już wie, że to nie ma dalszego ciągu, że nie pójdzie to dalej… Że nie pójdzie tymi torami doczesnymi. Może pójdzie raczej jakąś metafizyką, jakimś opowiadaniem o człowieku.
Bo to – niestety – znaczy, że on sam już niczego nam nie powie bezpośrednio.
Gdy się z nami żegnał, to pomyślałem przez chwilę, że to może nawet jakoś nie licuje z potęgą Papieża, że nie powinien się tak od nas odwracać. Ale potem zrozumiałem, że to jest też tylko człowiek, że on ma prawo być już wszystkim zmęczony…
*
Podróże apostolskie Jana Pawla II do Polski:
I: (2-10 czerwca 1979: Warszawa, Gniezno, Częstochowa, Kraków, Kalwaria Zebrzydowska, Wadowice, Oświęcim, Nowy Targ i znowu Kraków) odbywa się pod hasłem Gaude Mater Polonia. Na warszawskim pl. Zwycięstwa (dziś Piłsudskiego) padają słowa: „Wołam, ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja, Jan Paweł II, papież. Wołam z całej głębi tego Tysiąclecia, wołam w przeddzień Święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!”.
II: (16-23 czerwca 1983: Warszawa, Niepokalanów, Częstochowa, Poznań, Katowice, Wrocław, Góra Świętej Anny, Kraków, Zakopane) odbywa się pod hasłem „Polsko, ojczyzno moja”. Podczas przemówienia powitalnego na lotnisku Okęcia – a trwa jeszcze stan wojenny – Papież od razu przypomina, że wie, co się dzieje w Polsce: „Ja sam nie mogę odwiedzić wszystkich chorych, uwięzionych, cierpiących - ale proszę ich, aby duchem byli blisko mnie. Aby mnie wspomagali tak, jak czynią zawsze”.
III: (8-14 czerwca 1987: Warszawa, Lublin, Tarnów, Kraków, Szczecin, Gdynia, Sopot, Gdańsk, Częstochowa, Łódź). Papież w homilii na gdańskiej Zaspie nawiązuje do myśli ks. Tischnera: „W tym mieście bowiem, a równocześnie na całym Wybrzeżu Bałtyckim i w innych środowiskach pracy w Polsce, podjęto ogromny wysiłek, zmierzający do tego, by ludzkiej pracy przywrócić jej pełny wymiar osobowy i społeczny. Wysiłek ten stanowi w dziejach <pracy nad pracą>, jak się wyraził współczesny polski myśliciel, doniosły etap”.
IV: (1-9 czerwca 1991: Koszalin, Rzeszów, Przemyśl, Lubaczów, Kielce, Radom, Łomża, Białystok, Olsztyn, Włocławek, Płock i Warszawa oraz 13-20 sierpnia, VI Światowe Dni Młodzieży w Częstochowie, a ponadto Kraków i Wadowice) dzieje się pod hasłem „Bogu dziękujcie, ducha nie gaście!”
V: (22 maja 1995) to kilkugodzinna wizyta Jana Pawła II w diecezji bielsko-żywieckiej przy okazji podróży apostolskiej do Czech. Papież odwiedza wówczas Skoczów, Bielsko-Białą i Żywiec, a całość trwa tylko 10 godzin.
VI: (31 maja-10 czerwca 1997: Wrocław, Legnica, Gorzów Wielkopolski, Gniezno, Poznań, Kalisz, Częstochowa, Zakopane, Ludźmierz, Dukla, Krosno, Kraków) dzieje się pod hasłem „Chrystus wczoraj, dziś i na wieki”.
VII: (5-17 czerwca 1999, aż 23 miejscowości: Gdańsk, Sopot, Pelplin, Elbląg, Licheń, Bydgoszcz, Toruń, Ełk, Wigry, Augustów, Siedlce, Drohiczyn, Warszawa, Sandomierz, Zamość, Radzymin, Łowicz, Sosnowiec, Kraków, Stary Sącz, Wadowice, Gliwice, Częstochowa) – Papież zjawia się z hasłem „Bóg jest miłością”.
VIII: (16-19 sierpnia 2002: Kraków i Kalwaria Zebrzydowska) pod
pod hasłem „Bóg bogaty w miłosierdzie”. Ostatnia podróż apostolska Jana Pawła II do ojczyzny.